My z drugiej połowy XX wieku Małgorzata Hillar

Małgorzata Hillar

 My z drugiej połowy XX wieku

rozbijający atomy
zdobywcy Księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów


Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi


Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami


Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami


Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce
umieramy z miłości  

Jesteś kimś nowym Phil Brosmans

 Jesteś kimś nowym

"Kiedy patrzysz w 

niemym zadziwieniu 

na słońce wschodzące 

o brzasku, 

kiedy jesteś szczęśliwy, 

bo twoje oczy widzą, 

ręce czują, nogi niosą, 

kiedy śpiewasz, 

bo bije twe serce.

Jesteś kimś nowym,

kiedy wiesz,

że żyjesz,

kiedy myślisz,

że "dziś" zaczyna się 

pierwszy dzień z reszty, 

jaka ci pozostała.

Jesteś kimś nowym,

kiedy patrzysz na 

ludzi i rzeczy 

czystym i ciepłym spojrzeniem, 

kiedy umiesz się jeszcze cieszyć 

z polnych kwiatów rosnących

 przy drodze twego życia.

Jesteś kimś nowym!

Pamiętaj!"

Phil Bosmans

Powrót Tadeusz Różewicz

 Powrót

Nagle otworzy się okno

i matka mnie zawoła

już czas wracać

rozstąpi się ściana

wejdę do nieba w zabłoconych butach

usiądę przy stole i opryskliwie

będę odpowiadał na pytania

nic mi nie jest dajcie 

mi spokój. Z głową  w dłoniach

tak siedzę i siedzę. Jakże im

opowiem o tej długiej

i splątanej  drodze.

Tu w niebie matki robią

zielone szaliki na drutach

brzęczą muchy

ojciec drzemie pod piecem

po sześciu dniach pracy.

Nie - przecież nie mogę im

 powiedzieć że człowiek człowiekowi

skacze do gardła. 

/ Czerwona rękawiczka 1948/

Pytania zadawane sobie Wisława Szymborska

 Wisława Szymborska

Pytania zadawane sobie

Co treścią jest uśmiechu

i podania ręki?

Czy nigdy w powitaniach

nie jesteś daleka,

tak jak bywa daleki 

człowiek od człowieka,

gdy wyda sąd niechętny

pierwszego  wejrzenia ?

Czy każdą  dolę ludzką

otwierasz jak książkę,

nie w czcionce,

nie w jej kroju

szukając wzruszenia ?

Czy na pewno, czy wszystko

odczytujesz z ludzi?

Wymijające słowo

dałaś w odpowiedzi,

pstry żart w miejsce szczerości -

jak obliczysz straty ?

Nieziszczone  przyjaźnie,

lodowate światy.

Czy wiesz, że przyjaźń trzeba

współtworzyć jak miłość ?

Ktoś w tym surowym trudzie

nie dotrzymał kroku.

A czy w błędach przyjaciół

twej winy nie było ?

Ktoś żalił się  i radził.

Ile łez obeschło,

zanim przyszłaś na pomoc ?

Współodpowiedzialna

na szczęście tysiącleci - 

czy nie lekceważysz

pojedynczej minuty,

łzy i skurczu twarzy?

Czy nigdy nie wymijasz

cudzego  wysiłku?

Stała szklanka na stole

i nikt jej nie spostrzegł,

aż dopiero  gdy spadła

nieuważnym potrącona ruchem.

Czy w ludziach wobec ludzi

wszystko jest najprostsze ?

 /Pytania zadawane sobie 1954/

Pieśń X K.I.Gałczyński

 Konstanty Ildefons Gałczyński

Pieśń X

Wybaczcie mi, ludzie, jeśli

w tych pieśniach dałem tak mało,

że nie takie niosę pieśni,

jakie by nieść należało;

że tyle tu tych piękności,

ptaków, różnych pobrzękadeł,

złocistości, srebrzystości,

księżyców , Bachów i świateł.

Cóż, kocham światło. Promieniem,

jak umiem, wiersze obdzielam.

O, gdybym mógł, to bym zmienił

cały świat w jeden kandelabr.

Myślę, że po to  są wiersze,

ich ruch ku sercu człowieka,

by szerzej szła, coraz szerzej

przez kontynenty jutrzenka,

światłami po wszystkich placach,

światłami w każdej ulicy,

tac Eos  różanopalca

z dumną twarzą robotnicy.

Jesteśmy w pół drogi. Droga 

pędzi bez wytchnienia.

Chciałbym i mój ślad na drogach

ocalić od zapomnienia.

1953

Pieśń IX K.I.Gałczyński

 Konstanty Ildefons Gałczyński

Pieśń IX

Piszę ten list, moja droga,

z leśniczówki w chwili takiej,

gdy stoi lampa naftowa

na pudle od kostki maggi.

W pokoju nie ma nikogo.

Zmierzch. Zegarek tyka lekko.

Drzwi się otwarły. Na progu

staje matka leśniczego.

Zatroskana, zatroskana,

cała w cieniach od zgryzoty.

Mówi: "Znowu proszę pana,

słychać w chmurach samoloty.

Ja się, proszę pana, nie znam,

ale to wielka maszyna.

Ja wiem, że to nic, a jednak

groźny czas się przypomina".

Matko, podnieś pięść do góry,

miliard tych pięści ma ziemia.

Chciałbym na czole twym chmury

ocalić od  zapomnienia.

Pieśń VIII K.I.Gałczyński

 Konstanty Ildefons Gałczyński

Pieśń VIII

Na Moście Poniatowskiego

wiatr śnieg ukośnie rozkłada.

Na Moście Poniatowskiego

śniegiem kurzy  balustrada.

Latarnia w oczy nas razi,

ośnieżona do połowy.

Niewiele ludzi zgromadził

przystanek autobusowy:

tylko nas dwoje. Stoimy

przy tym przystanku nad rzeką - 

dwoje ludzi w głębi zimy

jak w głębi lasu białego.

Parę by tu wron postawić,

tak ze trzy, pośrodku jezdni,

poobracać je dziobami

ku sobie, na śniegu gwiezdnym.

Niechby stały. Wiatr niech wionie

wzdłuż i chmurom twarze zmienia.

Chciałbym i te trzy łby wronie

ocalić od zapomnienia.

Pieśń VII K.I.Gałczyński

 Konstanty Ildefons Gałczyński

Pieśń VII

Cząstka pracy wykonana

i znów cząstka, i znów cząstka,

i znów noc , i znów od rana

do cząstki dodana cząstka.

Słońce serca nam przeszywa

i biją, wdzięczne blaskowi.

Rękami pchamy tworzywa

od bezkształtu ku kształtowi.

Kształtami świat zaludniają

do prac przyłożone dłonie.

Tętnią prace. Tak powstają

wiersze, domy i symfonie.

Znów noc. Jak ludzie wysocy

stoją świerki. Śnieg się sypie.

Gwiazdy świecą w głębi nocy,

jakby w głębi wielkich skrzypiec.

A za oknem migotliwie

Venus gałąź  opromienia.

Chciałbym i ten błysk na szybie

ocalić od zapomnienia.